Toen ik nog jong was

Barger-Oosterveen – Toen ik nog jong was. Een verhaal over het hoogveen omgeving Schutwijk in het Barger-Oosterveen.

Nog een keer rondlopen op mijn geboortegrond.
Het geboortehuis aan de Schutwijk in het Barger-Oosterveen is allang afgebroken. Ik loop over het zandpad langs de wijk dat turfschepen tot diep in de venen van het Barger-Oosterveen bracht. De sluis was de plek waar de bewoners elkaar opzochten om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.

Verbeeld ik het mij? Denk ik nog de vage contouren van de fundamenten van de ouderlijke woning te herkennen? Met een doffe blik kijk ik in het stilstaande water. Ik loop door mijn herinneringen. De wijk waar ik door mijn vader al op jonge leeftijd met een stuk touw om de middel in werd gegooid om te leren zwemmen.

In de zomer liep ik op blote voeten over het zachte hoogveen. De zomers duurden eindeloos. Tranen vloeiden op de eerste dag na de vakantie als de bel van de school weer ging en de vrijheid voorbij was.
Met de ogen dicht zie ik het kleine veenarbeidershuisje waarin ik met mijn jongere broer in de bedstee sliep. Mijn moeder gaf er ons een warm gevoel. Mijn vader vertelde in de donkere wintermaanden spannende verhalen over het witte wief die over het veengebied zwierf

Op mijn 16e ontdekte ik dat mijn buurmeisje een knappe meid was. Hand in hand liepen we over het onmetelijke veengebied, waar een bed van pijpenstrootjes ons dekking gaf voor onze liefde.
Samen maakte we de keus ons geluk ergens anders te beproeven. Mijn jeugd duurde veel te kort.
Samen hebben we het geluk buiten het Barger-Oosterveen gekend. De tijd vervloog.

Aan het eind van mijn leven wil ik nog een keer de sfeer van – toen ik nog jong was – proeven. Een lawaaierige tractor verstoort mijn overpeinzing. Het hoogveen heeft plaats gemaakt voor landbouwgrond.

De Schutwijk in het Barger-Oosterveen uit mijn jeugd is er niet meer. Weemoed overvalt mij. In mijn hart voel ik mij nog steeds verbonden met het gebied waar mijn jeugd voorbij ging.