De koets die nooit stopte

Klazienaveen-Noord/Klazienaveen – De koets die nooit stopte. Een verhaal over een koets met paarden langs een dorpje in het hoogveengebied Smeulveen, geschreven door Jans Jagt.

Het mysterieuze en verdwenen dorpje Rundeveen en het vaak grauwe en grillige hoogveen rondom het veenriviertje de Runde waren de perfecte voedingsbodem voor volksverhalen, sage en spokerij. Het dorp lag in het hoogveengebied het Smeulveen, ten noorden van het huidige Veenpark in Barger-Compascuum en ten oosten van Klazienaveen-Noord.

In de stilte van het hoogveen, met zijn verraderlijke moerassen en soms dichte mistbanken, zag en hoorde men al snel bovennatuurlijke dingen.

Naast het bekende verhaal over het witte wief dat in een klein huisje in een veenkoele woonde, doet er rond het dorp Rundeveen en het stroomgebied van de Runde nog een spannend verhaal volksverhaal de ronde: de koets die nooit in Rundeveen stopte.

Op mistige herfstnachten, wanneer het stil was rond de Runde, beweerden de bewoners het geluid van ratelende wielen en hinnikende paarden te horen. Degene die de moed had toch naar buiten te kijken, zag een zwarte koets voorbijtrekken, getrokken door zwarte glimmende paarden, maar zonder koetsier.
De koets stopte nooit in het dorp, maar reed in volle vaart het hoogveen op om spoorloos in de mist te verdwijnen.
Het zien van de spookkoets werd door de veenarbeiders beschouwd als een direct voorteken van onheil of een op handen zijnde dood in de familie.

Als je op een late mistige herfstmiddag langs het veenriviertje de Runde ten noorden van het Veenpark wandelt en de duisternis langzaam maar zeker over het gebied daalt, is het helemaal niet zo moeilijk voor te stellen hoe de bewoners van Rundeveen ooit in deze sage zijn gaan geloven.

Jans Jagt