Het witte wief
Klazienaveen – Het witte wief van Rundeveen, een verhaal geschreven door Jans Jagt.
De legende van het witte wief van Rundeveen is helaas niet zo bekend in Zuidoost Drenthe. Even ten oosten van het het huidige Klazienaveen-Noord stroomde het veenriviertje De Runde. Aan de Runde stonden een tiental woningen; in de volksmond werd dit dorp Rundeveen genoemd.
Een kleine honderd meter vanaf het riviertje was een koele gegraven met daarin een kleine woning. In de woning leefde een kleine vrouw, hoe ze heette en waar ze vandaan kwam wist niemand.
Geen mens uit de buurt had contact met de vrouw.
De veenarbeiders uit het dorp waren nogal gevoelig voor allerlei verhalen die in de streek de ronde deden. Al gauw ging de arme vrouw als een wit wief door het leven. Waarom?
Stel je eens voor. Een donker veengebied bij helder maanlicht en het lichte ruizen van bladeren of wind. De roep van een uil of huilen van een toen hier nog voorkomende wolf. Daartussen nevelflarden die steeds maar weer andere vormen aannemen en dreigend hun uitlopers uitspreiden. Tussen de berkenbomen leken deze mistflarden al gauw op het witte wief.
Het verhaal ging zolang je het witte wief niet lastig valt, zal ze jou ook geen haar krenken.
Maar de jonge veenarbeider uit Rundeveen, die ’s avonds op weg naar huis over het hoogveen van het dorp liep, kon het niet laten met zijn dronken kop aan het witte wief te vragen of ze met hem wilde dansen.
En dat heeft de jonge veenarbeider geweten.!
De hele nacht bleef ze met hem dansen. Vele keren smeekte de jonge veenarbeider er een eind aan te maken, maar dat lukte maar niet. Hij werd gedwongen door te gaan, zelfs toen hij eigenlijk niet meer kon. Het zweet gutste van zijn hoofd.
En toen het ochtend werd viel de jonge veenarbeider dood neer voor de voeten van het witte wief.
Jans Jagt
(Foto: archief Henk Lambers)
