Lia van Elffenbrinck exposeert in Gezondheidscentrum Klazienaveen

Nieuw-Schoonebeek / Klazienaveen – De in Nieuw Schoonebeek wonende Lia van Elffenbrinck exposeert in de maand september in het Welzijn- en Gezondheidscentrum in Klazienaveen. Hiermee wordt de huidige expositie vervangen.

Van Elffenbrinck: “Ik ben geboren en getogen in Nieuw-Schoonebeek. Na 31 jaar afwezigheid, waarvan een verblijf van 17-jaar in het buitenland, ben ik terug in mijn geboorteplaats. Hier woon ik in een oud boerderijtje waar tevens mijn atelier is gevestigd. Ik heb mijn hele leven al geschilderd, maar ik dacht dat iedereen dat deed.”

Elke kamer een andere kleur

“Pas in 2015 vertelde een vriendin mij, dat ik kunstenaar was en dat ik iets met mijn schilderkunst moest doen. Voor mij was het een eye-opener. Dáárom was ik altijd anders dan anderen, dáárom was ik zo bont gekleurd. Ik hou er namelijk van dat alles in mijn leven kleurrijk is. Niet alleen als ik schilder, maar altijd, net als bloemen in de tuin. In mijn huis heeft elke kamer een andere kleur. Kleuren helpen me om te leven en laten me leven. Ik schilder zowel abstract als figuratief en vooral kleurrijk. Ik gebruik acryl- en olieverf, maar ook gouache. Naast het schilderen geef ik ook workshops waar ik met veel plezier mijn kennis en kunnen aan anderen doorgeef. Verder schilder ik ook schilderijen in opdracht, maak muurschilderingen bij mensen thuis of in de tuin en kan men bij mij terecht voor kleuradvies en interieurdesign. Dit niet alleen voor de inrichting van iemands huis of bedrijf, maar ook bij theaterstukken of als decoratie bij feesten,” vervolgt van Elffenbrinck.

Leren kijken

“Ik heb geen opleiding aan de kunstacademie gehad, maar heb als kind heel goed leren kijken. Ik droeg mooie kleren die mijn moeder zelf had gemaakt. Ze waren heel mooi, maar zorgden ervoor dat ik anders was dan de andere kinderen. Mijn vader was bouwkundig tekenaar en hij leerde me naar gebouwen te kijken en de daken, de ramen, de deuren, de stenen en al de kleuren echt te zien. Als ik naar die gebouwen keek dan was het net alsof sommige gebouwen lachten, sommigen waren boos, net alsof ze leefden. Zo werden mijn ogen het belangrijkste stukje gereedschap bij het schilderen.

Ik denk dat allebei mijn ouders een grote rol hebben gespeeld in mijn gevoel voor schoonheid en kleur. Ik heb dus nooit een cursus schilderen of tekenen gevolgd en ben autodidact. Maar ik heb wel veel kunstenaars bestudeerd en geprobeerd ze te imiteren om te kijken of het bij me paste en of het iets voor me was, maar er kwam steeds iets anders uit. Nu ben ik zover dat ik zelf een paar richtingen heb gevonden die leiden tot mijn stijl. Een paar richtingen, want ik wil me niet beperken tot één soort verf en ook niet tot één stijl. Soms wil ik abstract bezig maar soms moet het figuratief zijn, soms een combinatie van beiden. Ik gebruik acrylverf, olieverf, gouache of pastelkrijt. Ik kan niet echt kiezen voor één soort, dus ik gebruik ze afwisselend, soms ook wel samen op één doek.”

Meestal weet ik niet wat ik ga schilderen

“Als ik begin aan een schilderij, dan pak ik niet de verf en de penselen, maar ik ga zitten en probeer alleen mijn lichaam te voelen. Gewoon: voeten, benen, zitvlak, rug, schouders, hoofd, armen. Ik denk dat iedereen dat wel kent. Pas als mijn hele lichaam “aanwezig“ is en ik niet meer denk, dan pak ik de verf en de penselen erbij en begin te schilderen. Als mijn gedachten terugkomen en proberen om mijn schilderij te beïnvloeden, stop ik meteen en probeer mijn lichaam te voelen totdat de gedachten weer weg zijn en pas dan ga ik verder met schilderen. Meestal weet ik niet wat ik ga schilderen. Dan schilder ik net zo lang totdat ik snap wat het wordt. Soms is het schilderij zo aardig en laat me in een korte flits zien hoe het wil worden. Zodra ik begin na te denken over een titel, nadert het moment dat het schilderij af is.”

(Foto: Lia van Elffenbrinck)