Bevlogen fysiotherapeut van Olffen neemt afscheid

Zwartemeer – Bevlogen en met bijzonder veel liefde in zijn hart voor het vak wat hij de afgelopen 39 jaar heeft mogen verrichten: fysiotherapie, met als doel de medemens te helpen! Paul van Olffen wordt eind dit jaar 65 en neemt afscheid.

Het valt niet mee voor zo’n bevlogen iemand als Paul van Olffen om toch het stokje over te gaan dragen. Nee, hij houdt niet van franjes en neemt het liefst samen met zijn vrouw Annette stilletjes afscheid, gewoon s ’avonds op de laatste werkdag het licht uitdoen en de deur achter je op slot. Dat zal hen ongetwijfeld niet lukken, want Paul was niet alleen met zijn vak bezig, nee, hij en zijn vrouw Annette zijn helemaal geïntegreerd in het dorp Zwartemeer. Naast zijn vak was hij ook druk doende met het sociale leven in Zwartemeer, het kerkwerk, als coördinator voor het uitgiftepunt van de Voedselbank in Zwartemeer en het sportleven.

Deeltijd

Paul van Olffen, geboren in december 1953 in Weerselo, begon officieel op 1 januari 1980 met het behandelen van patiënten uit Zwartemeer. Het was het in die tijd een flinke stap te noemen om voor jezelf te beginnen in een regio, waar het vak fysiotherapie nog vrijwel onbekend was. Na een goede samenwerking en in nauw overleg met de destijds al bestaande praktijk Snijdewind uit Klazienaveen, waar Paul al parttime werkte, is hij 3 maanden later gestart met een eigen praktijk. Deze werd gevestigd in het voormalige Groene Kruisgebouw van Zwartemeer. De cliënten wisten al snel door mond tot mond reclame ook vanuit de buitendorpen Barger-Compascuum en Klazienaveen de nieuwe praktijk te vinden. In 1983 werd het voormalige politie-/bankgebouw aangekocht en ingericht tot fysiotherapiepraktijk wat nu nog steeds de hoofdvestiging is.

Sportleven

Van Olffen heeft ook op het sportleven in Zwartemeer zijn stempel gedrukt, want veel sporters van de voetbalvereniging Zwartemeerse Boys en de handbalvereniging Hurry-Up konden zich verheugen op de professionele begeleiding van hem. Veel leuke en bijzondere momenten heeft hij beleefd. Paul: “ik had alles moeten opschrijven en later in een boek naar buiten moeten brengen” zegt hij lichtjes grijnzend.

Van 2 naar 27 verzekeraars

Er moest hard gewerkt worden, geen gewone 8-urige werkdagen van 8 tot 5, maar veelvuldig 12 uur of meer, en dat ook geen vijf dagen per week. Nee zegt Paul: “vele weekenden achtereen hebben we doorgewerkt, mijn vrouw en ik. Zonder haar support en toewijding was het vrijwel een onmogelijke klus geworden.” In de beginjaren waren er slechts twee ziektekosten verzekeraars, Het Groene Land en het St. Liduina. “Ieder weekend was het en mensen behandelen, en urenlang achtereen doorwerken, want alle nota’s en declaraties werden met de hand geschreven en verwerkt. Nu, de afgelopen jaren, hebben we met meer dan 27 verzekeraars te maken!” In die bewuste periode hadden wij wegens een toenemende klandizie ook al te maken met stagiaires en invalkrachten, een ervan was Johan Pals, die we toen helaas nog geen vaste baan konden bieden. We hebben hem wel de belofte gedaan dat hij terug mocht komen zodra het mogelijk was. Die belofte heb ik gelukkig kunnen houden, en dat is inmiddels alweer 8 jaar terug.

Gekwalificeerde Pluspraktijk

Er moest iets gebeuren om mee te kunnen blijven gaan met de ontwikkelingen, en zo hebben mijn vrouw en ik, samen met het toenmalige team, er met veel inspanning de eerste Pluspraktijk in Zuidoost Drenthe kunnen realiseren. Een bijzonder goede stap was het toen ik door de huisartsen in de regio gevraagd werd voor een praktijk in het Medisch Centrum Klazienaveen. Voor Johan was het bij zijn terugkeer erg hard werken geblazen, want na ruim 21 jaar in Duitsland te hebben gewerkt, veranderde er voor hem bijzonder veel. Van alleen maar je vak uitoefenen er plotseling ook nog een volleerde administrateur bij worden…. Maar hij liep er niet voor weg, nee in tegendeel. Johan heeft het heel goed en serieus opgepakt de afgelopen 4 jaar, want hij werd, naast Paul en Annette, mede verantwoordelijk voor het management van de Pluspraktijk doordat hij werd opgenomen in de vennootschap. Twee jaar geleden stapte ook Monique, de vrouw van Johan, in de vennootschap. Sinds januari 2017 werd zij opgeleid en voorbereid door Annette voor de administratie en het inplannen van de afspraken. Bepaald niet eenvoudig, maar met een routinier als Annette lukte het allemaal in de relatief korte tijd.

Voortzetting praktijk

Johan Pals: ”We gaan op dezelfde basis verder, want alles wat al goed is, behoeft niet gewijzigd te worden. ”We hebben een leuk team met 4 collega’s dat in januari 2019 uitgebreid gaat worden met de komst van Mirna Brijan uit Klazienaveen, die een aantal van de vele taken van Paul gaat overnemen. We blijven ons als team inzetten met dezelfde visie voor een hoge kwaliteit zodat die gewaarborgd blijft. De afgelopen jaren is er onder leiding van Paul altijd een bijzonder hoog Fysioprestatiecijfer (praktijkbeoordelingscijfer door patiënten) geweest. En die willen wij op dat niveau behouden of zelfs proberen het te verbeteren” zegt Pals met een lachje. “Met het nieuwe, jonge professionele team dat hier samenwerkt, gaan wij ervoor. Dat betekent niet alleen maar door blijven borduren op het oude, wat goed is, maar ook vernieuwingen toepassen en deskundigheidsverbetering te verkrijgen door bijscholingen te blijven volgen.”

Waarderen

Paul van Olffen: “Ik heb de grote saamhorigheid van de inwoners van Zwartemeer bijzonder weten te waarderen. De gemeenschapszin is hier bijzonder groot in het dorp. Zowel mijn vrouw als ik hebben ons hier altijd thuis gevoeld. We zijn de bevolking van Zwartemeer en omgeving dan ook heel dankbaar voor het vertrouwen dat ze in ons hebben gesteld en dat wij wat voor hen hebben kunnen betekenen

Wat ga je nu doen Paul?

Deze vraag beantwoorden is niet zo moeilijk, geeft Paul aan. “Ik heb met bijzonder veel moeite tijd kunnen vinden voor mijn ontspanning door te volleyballen. Dit zal nu beter gaan lukken als voorheen. Maar nu is eerst ons woonhuis aan de orde. Er moet opgeruimd worden, geschilderd en behangen, dus er moet geklust worden. En ja, eindelijk wat meer tijd voor mijn vrouw kinderen en kleinkinderen” besluit Paul.